Na het grote succes van Timo en het Toverboek had ik de eer om het nieuwste interactieve kinderboek van Rian Visser te mogen voorlezen: Het Lettercircus.

Het boek

Fien woont met haar vader Joep in een woonwagen in de duinen. Fien wil alle letters van het alfabet leren kennen en gaat samen met haar vader op zoek. In Het lettercircus worden de letters van het alfabet op een speelse wijze bekeken en geoefend.

Het lettercircus verscheen in 2004 als papieren boek bij uitgeverij Clavis. De laatste jaren was het alleen nog in de bibliotheek te leen. Maar nu is er dan de iPad app! U kunt kiezen voor zelf lezen of luisteren hoe stemacteur Siebe Meijer de verhalen voorleest. In alle tekeningen zitten letters verborgen die u samen met uw kind kunt zoeken. De letters maken geluid als je erop klikt. Het boek eindigt met een aanklikbaar alfabet.

Het lettercircus is de leukste manier om het alfabet te leren!

In het laatste verhaal, bij de letter Z, brengt Joep Fien naar bed. Maar eerst zingt hij nog een liedje. Klik hier voor een kort fragment.

Het was super leuk om te doen. En het is helemaal leuk om bij de feedback bij iTunes te lezen dat mijn stem erg wordt gewaardeerd! Ken je het alfabet ook nog niet zo goed, of wil je dat ik je een verhaaltje voorlees voor je gaat slapen. Je kunt het boek bij iTunes downloaden:  Ik kijk uit naar het volgende boek!

In Haarlem is er weer de kunstlijn. Ik maakte een kort portretje van deze bijzondere schilder. Maar de afgelopen tijd heb ik veel meer gedaan! Het is weer eens tijd voor een korte blog…

Over Harry Balm:

Harry Balm begon in 1958 met schilderen. Hij kreeg les van de Haarlemse schilder Jan Visser. Aanvankelijk werkte Balm in een expressionistische stijl, maar hij veranderde zijn stijl naar het neo-romantische. Het werk van Balm bevat arcadische elementen zoals sfinxen, eenhoorns, spookschepen, Maria-verschijningen en romantische vergezichten.

In 1967 exposeerde Balm voor het eerst met Wim Jonker in het Bisschoppelijk Museum in Haarlem. Daarna volgde verscheidene exposities bij kunstzaal Heerkens Thijssen, in de Vishal en Vleeshal en diverse exposities in Bordeaux.

Balm werkte 42 jaar als illustrator voor de jeugdbladen Sjors en Donald Duck Weekblad. Hiervoor illustreerde hij o.a. Koning Arthur en vele andere verhalen. Bekend werd hij door de serie Galerij der Groten voor Donald Duck Weekblad, waarin hij parodieën maakte op de grote meesters. Het bekendst is de Duckwacht, een parodie op de Nachtwacht van Rembrandt van Rijn. Hiermee exposeerde Balm in Het Singer Museum in Laren en het Cobra Museum in Amstelveen.

Tijdens de Kunstlijn Haarlem 2011 is er een overzichts- verkooptentoonstelling van het werk van Harry Balm te zien.

Terwijl ik na een lange dag draaien met Jasper in de auto naar zijn geweldige Spotify playlist aan het luisteren ben word ik gebeld door iemand van de gemeente Haarlem. Of ik het leuk zou vinden om te presenteren bij een buurtbijeenkomst over visie… en de buurt, met bewoners,… een avond. Hoewel ik nog niet het fijne van de opzet van de avond wist, was ik direct enthousiast. Erg leuk dat ze me wisten te vinden, en het leek mij wel een uitdaging om in het plaatselijke buurtcentrum een leuke avond te hebben met fanatieke buurtbewoners. Tenminste dat beeld had ik er toen nog bij.

Later had ik een afspraak om de avond voor te bespreken. Het ging over de Kleverlaanzone in Haarlem. Daar is de stadskweektuin gevestigd, maar met het verplaatsen van de activiteiten naar de Waarderpolder is daar ruimte voor een nieuwe bestemming. En dat pakten ze – zegmaar – 2.0 aan. Online konden buurtbewoners en belanghebbenden ideeën pitchen en op elkaar reageren. En dat gebeurde volop, met levendige discussies.

Omdat de respons zo enorm was wilden ze de ideeënfase afsluiten met een bijeenkomst in de Lichtfabriek. In de zaal waren kraampjes geplaatst waar marktkoopmensen hun ideeën ‘verkochten’. In een plenair gedeelte konden 20 buurtbewoners hun ideeën kracht bij zetten in een elevatorpitch, op de zeepkist. En daar kwam ik in beeld. Als spreekstalmeester mocht ik de avond aan elkaar praten. Heel leuk. Korte reacties van de wethouder, stadsbouwmeester, even het publiek in. Ik had het erg naar mijn zin. Tot slot werd er een interactieve sms stemming gehouden over dilemma’s waar de gemeente tegenaan loopt bij ontwikkeling van de plannen. Hip hè?

Inhoudelijk was het best een uitdaging. Zelf was ik helemaal niet bekend met de stadskweektuinen. Echte Haarlemmers, echter, zijn er allemaal groot mee geworden. Met je ouders of grootouders ging je daar naartoe. Naast de stadskweektuin is daar de ruïne van Huis ter Kleef, waar de Spanjaarden tijdens Spaans beleg nog hoofdkwartier hielden. Bovendien was de oudste kaatsbaan van de wereld daar gevestigd. Je begrijpt, mijn monumentale hart ging sneller kloppen. Het leukste compliment was dan ook dat mensen verbaasd waren dat ik geen echte mug was. En dat ze een erg leuke avond hebben gehad.

Meer info over de ontwikkeling van het gebied op www.haarlem.nl/kleverlaanzone

Ter gelegenheid van de nieuwe single van Pater Moeskroen hebben we, Sander dus, snel een stukje gemonteerd. Om het helemaal af te maken hebben we een aantal shots opgenomen met de Canon 7D. Geeft altijd zo’n leuk plaatje.. De nieuwe single ‘JOOST’ is op plaats 24 binnengekomen in de Nederlandstalige Top 30… Het begin is er, dus help de band mee en laat hem verder stijgen… Even naar de iTunes-store, ofzo. Of je stuurt gewoon dit filmpje door naar alle buren, vrinden en kennissen. Ze zijn namelijk onwijs leuk. Bij een optreden spelen ze zo’n 63 verschillende instrumenten. Toe maar!

Terwijl mijn vriendin mij probeert over te halen de afwas te doen, probeer ik stiekem te genieten van een kopje koffie met een leuk muziekje op de achtergrond (en het geluid van de stofzuiger..). Even bijkomen.

Een week geleden lag ik nog met koorts in bed. Ik had 5 uur om ziek te zijn, want de volgende dag moest ik met Jasper op pad naar Oss. Daar moest ik een film maken bij MSD. Over lean six sigma, u allen welbekend, misschien zegt het Toyota Production System iets meer. De volgende dag was ik natuurlijk nog lang niet beter, maar Jasper zou mij er wel doorheen trekken. De hele week rondzeulen in laboratoria, in gekke pakjes. Intelligente mensen interviewen over ingewikkelde materie. Die chemicaliën leken goed te werken, in de loop van de week voelde ik mij steeds beter. Of was het de onvoorwaardelijke steun en mentale coaching van Jasper? – Even een leuk technisch detail: we draaiden met de Canon 7D, dus de plaatjes waren geweldig! -

Ondertussen was ik ook nog bezig met het produceren van de meercameraregistratie van de theatervoorstelling ‘Pater Moeskroen en de Kelten’. Zaterdag was het zo ver, met 10 man gingen we op weg naar het Fulco Theater in Ijsstelstein. Een ontzettend leuke groep. Het was even moeilijk om de artiesten ingang te vinden – Bas doet het niet voor minder – maar uiteindelijk leek alles goed geregeld. De regiewagen uit Maastricht (CamVan: aanrader!), was ondanks de enorme wind die dag ook gearriveerd en we konden de camera’s op gaan bouwen. Natuurlijk wilden wij midden in de zaal een camera plaatsen, alleen was de zaal uitverkocht. Na een kort overleg met de theaterdirecteur keurde hij het goed, mits niemand uit het publiek hinder zou ondervinden. We besloten Bas maar midden in de zaal te zetten, hij is namelijk erg goed met mensen, en bovendien (misschien wel belangrijker) een verdomd goede cameraman! Haakon en Michel bemande de andere camera’s in de zaal en Jasper nam de schoudercamera voor zijn rekening voor de beautyshots. Een extra EX1 schakelden we ook mee als totaaltje. Ook plaatsten we een Z1 bij de drummer. We hadden dus 6 camera’s te pakken. Dan hadden we Suus nog die naast de making of ook wat publieksbeelden zou schieten gedurende de voorstelling. Sander, de regisseur, moest zijn weg maar zien te vinden tussen al die shots. Overdag hadden we genoeg tijd om flink te repeteren en om verschillende lichtstanden door te nemen met de lichttechnicus van Pater Moeskroen, Ruud. Dit is altijd lastig. Voor film is namelijk ander licht nodig dan bij theater, namelijk veel meer licht. Bij de repetitie was het dus flink onderhandelen tussen de shader (de persoon die de diafragma van alle camera’s instelt) en de lichttechnicus. Gelukkig had Ruud de nodige ervaring met filmlicht en kon hij een mooie balans zoeken tussen theaterlicht en het licht dat wij graag wilden.

Na een flinke repetitie was het ‘s avonds voor het echie. 1 kans, dus extra spannend. Dat maakt het ook zo leuk. Benieuwd naar het resultaat? Over 2 weken is de DVD af. Jasper, Sander, Suus, Cedric, Ivar, Bas, Michel, Haakon, en Coen bedankt voor de enorme inzet! Matthijs, Ruud en Hugo dank voor de fantastische samenwerking. Natuurlijk Pater Moeskroen bedankt voor de mooie voorstelling.

De stofzuiger is er inmiddels mee opgehouden. Ik denk dat ik er nu echt niet meer onderuit kom…ik ga afwassen.

Ik droom een beetje weg bij de beelden die ik nu aan het inladen ben. Het is alweer iets langer geleden, maar dit jaar ben ik maar liefst twee keer in Zuid-Afrika geweest om wijnfilms te maken. Geweldig, zul je begrijpen. Het is namelijk een waanzinnig mooi land. De natuur is enorm divers: bergen, zee en wildernis. Een Zuid-Afrikaanse vriend van mij zegt altijd: ‘hier kun je nog dromen’. Tot zover de promo-praat.

Zuid-Afrika heeft namelijk ook een zeer negatieve geschiedenis: de Apartheid – dit behoeft geen verdere uitleg. En wanneer je het over de wijngeschiedenis hebt was er ook het Doppenstelsel, waarbij wijnarbeiders werden betaald met wijn. Hoe harder er werd gewerkt, hoe meer wijn, hoe meer verslaving en dus afhankelijkheid.

In Zuid-Afrika kun je verblind worden door luxe en de schoonheid van het land. Kort daarna word je geconfronteerd, wakker geschud, door ellende. Townships zover het oog rijkt, extreme beveiliging tegen extreem geweld en racisme. Dat de situatie is zoals het nu is, is opmerkelijk als je bedenkt dat de Apartheid zo kort geleden is ‘afgeschaft’.

Nu ben ik dus bezig met de montage van alle mooie beelden die ik heb opgenomen. Wanneer ik de beelden terug zie wou ik dat ik er was. Niet alleen om te genieten van al dat moois. Ook om de tijd te hebben om een mooie film te maken. Een film over die gigantische tegenstelling. Ik heb al een plan. Een rond verhaal. De Apartheid tot nu. Hoe een land met zo’n zwarte geschiedenis hard aan het werk is. Waar Fairtrade, mensenrechten en organische landbouw centraal staat. Heb je hier ook ideeën over, of ben je benieuwd naar de mijne. Ik spreek je graag. Ik wil aan de slag!

Eerst even wegdromen bij de beelden voor mijn opdrachtgever. Een klein voorproefje: (en wat hou ik toch van stockmuziek..)

In de Beurs van Berlage is tot 27 februari de tentoonstelling ‘Reclameklassiekers’ te bezichtigen. De belangrijkste reclames van de afgelopen 150 jaar zijn daar samengebracht.

Reclame, een absolute vloek wanneer ze slecht zijn of slecht getimed – zo net voor de climax van GTST bijvoorbeeld – maar wat kunnen ze geniaal zijn. Bij sommige reclames lig ik echt gevouwen op de bank.

Ik keek uit naar een feest van herkenning. De reclames van Unox, over bier en natuurlijk die van centraal beheer. Het leek mij vooral leuk om de relatie tussen belangrijke gebeurtenissen uit de geschiedenis en het reclame maken te zien. En natuurlijk antwoord op de vraag: wat maakt reclame klassiek. Tja, in een reclame moet humor zitten, zoveel is bekend. En natuurlijk een klein mysterie, een onverwacht eind. Het gouden format…

Wat de reclames nu precies klassiek maakt is maar subjectief natuurlijk. Het was een bonte verzameling. Over de trends. Hoe het gebruik van naaktheid zijn intrede deed, sexualiteit, noem maar op. En nu natuurlijk guerrilla. Een bedrijf die niets aan de maatschappij geeft verdiend weinig goedkeuring. En zo is het eigenlijk allemaal begonnen. Met verzamelen van speldjes en zegeltjes.

De opzet was leuk, maar toch een kleine kritische noot. Er was in mijn beleving weinig print vertegenwoordigd. Een uurtje youtuben dekt ook wel de lading.

De eerste reclame op TV was in 1967:

Op deze website gebeurt nu even niets nieuws. Maar heb je je weleens afgevraagd hoeveel nieuwe acties er bij Facebook per minuut plaatsvinden? Das niet gering. John Meulemans, inmiddels een echte Haarlemse Social Media goeroe in wording, kwam met dit filmpje.